Obrazy, obrazy, obrazy. Tym razem wracały wprost do centrum umysłu. Falując od nieskończonych pojemności wypełniających całość snu na jawie do rozmiarów maleńkich jak gwiazdy okruchów, do których się kurczyły w bliżej nie dającym się ustalić czasie. Układały się w konstelacje i tam już wisiały.Dziwne to było. Jakby dwie rzeczywistości. Ruch i bezruch. Napływające wciąż kaskadowo fraktalne cuda hologramów najdziwniejszych światów kurczących się płynnie do wielkości okrucha gwiazdy i jednoczesna świadomość wszystkich okruchów-gwiazd, które wpłynęły dziś do pola świadomości.
- Skąd one nadpływają, dlaczego niosą to co niosą? - zastanawiał się Franciszek wydobywając do uświadomienia kolejną myśl. Myśl na szczęście nie przerywała korowodu, nie rozbijała radości tworzenia obrazów.
Franciszek lubił ten moment tuż po przebudzeniu, wypełniający ciało błogością marzeń. Lubił go przedłużać ponad konieczną miarę. Gdyby nie prawa ciążenia świata, do którego wpadł dziewiętnaście lat temu rodząc się nie wiadomo po co do życia, pewnie pozostałby w tym zawieszeniu porannych rozkoszy do późnego popołudnia. Zdarzało się wcześniej, że tkwił w takim rozprężeniu przez kilka godzin, zawalając różne obowiązki. Dziś też tak chciał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz